!! [ : ^ ^ # Kay # ^ ^ : ] !! คนไม่พิเศษ !! [ : ^ ^ # Kay # ^ ^ : ] !!

เป็นอีกครั้งที่ พี่โต๋ไม่ทำให้พวกเราผิดหวัง

เมื่อคืนสนุกมาก ๆ

 

เป็นคอนเสิร์ตที่มีครบทุกรสจริง ๆ

เพลงสตริง เพลงร็อค เพลงสากล เพลงลูกกรุง เพลงลูกทุ่ง

แม้หระทั้งเพลงไทยสมัยอยุธยา

ส่วนเพลง เพื่อเธอ กับ เพลงอยากส่งความรัก

ซึ้งมาก ๆ คะ

เพิ่งเคยเห็นพี่โต๋ร้องไหก็ครั้งนี้แหละ

เกินคำบรรยายจริง ๆ

 

คอนเสิร์ตครั้งนี้เป็นคอนเสิร์ตที่พี่โต๋จัดขึ้นเพื่อ ขอบคุณ

เริ่มต้นด้วย 

ขอบคุณในหลวง ขอบคุณแผ่นดิน

ขอบคุณครอบครัว ขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณแฟนเพลง

ขอบคุณทีมงาน และสปอนเซอร์

 

ทำให้เรารู้ว่า

มานไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะพูดคำว่า "ขอบคุณ"

และเมื่อคืนรู้สึก"รัก" พี่โต๋มากขึ้น

 

"ขอบคุณนะคะ"

สำหรับเพลงเพราะ ๆ

คอนเสิร์ตดี ๆ ที่มีมาตลอดปีที่ผ่านมา

จะยังคงติดตามดูผลงานของพี่โต๋ตลอดไป

ขอให้หายไว ๆ นะคะ

 

"ตราบใดที่เธอยังต้องการมีฉันเคียงข้างไป ฉันก็จะไม่มีวันห่าง"

ขอบคุณคะ ^_^

 

 

 

 

 

 

 

 

เสาร์ที่ 11 รวมพลกันไป อ. อัมพวา

 

รวมพลกันที่บ้านกุ๊ก มี ปิ๊ปิ กุ๊ก เป็ดดำ(ทิพย์) อากร แล้วก็ เรา ซึ่งมาถึงคนสุดท้าย (บ้านไกลสุด) เอิ๊กๆ

ส่วนน้องเชาตามไปที่สายใต้ ป๊อกตามไปที่อุทธยาน ร.2

 

ถึงบ้านกุ๊ก ก็ไปกินข้าวที่วังหลัง(ถิ่นเก่า) ตอนแรกกินกัน 2 คน สุดท้าย ปิ กะ อากร ก็อดใจไม่ไหว

อิ่มกันเรียบร้อย โบกแท๊กชี่เป้าหมายสายใต้ เพื่อไปขึ้นรถ

ระหว่างทางนั่งเล่นเกมส์ หาคำขึ้นต้นด้วย "สะ" นังเป็ดมานคิดได้ไงว่าต้องเล่นเกมส์นี้

ถึงสายใต้ เจอน้องเชา ซื้อตั๋ว รอขึ้นรถ ก็ยังไม่วาย เอาเกมส์เดิมมาเล่นอีก

ทำเอาเครียดไปตาม ๆ กัน

 

ถึงเวลาขึ้นรถ เกิดเหตุขัดข้องนิดหน่อย ผู้โดนสารไม่ยอมนั่งตามเลขที่นั่ง

ทำให้พวกเรากะเด็นกระดอน ไม่ได้นั่งด้วยกัน(เซ็ง) มากมาย

 

พอถึงสมุทธสงคราม ก้ไม่รุ้ว่าต้องลงไหน เลยให้ทิพย์ถามคนขับ ท่าทางจะได้เรื่อง

และแล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ปิบอกให้ลงจากรถ

ด้วยความที่คิดว่าปิ มานจะรู้ พวกเราก็ลงตามกันไป

สุดท้ายคนขับก็ตะโกนมาว่า "อัมพวายังไม่ถึงนะน้อง"

ทีนี้แหละรีบวิ้งขึ้นรถ อย่างว่องไว และอับอาย

มานั่งคุยกันบนรถถึงได้รู้ว่า ปิมันนั่งแอบฟังเค้าคุยกัน ว่าจะลงอัมพวา

มันเลยลงตามเค้า ซึ้งเค้าลงผิด แต่ก็โทษมันไม่ได้ ต้องชมมันด้วยซ้ำ ว่ามันช่างสังเกตุ

แต่ผิดจังหวะไปหน่อย 555 สุดท้ายก็ถึง อุทธยาน ร.2 อย่างปลอดภัย

 

ถึงปุ๊บ ซื้อบัตรเข้าชม เข้าไปก็ถ่ายรูปกันอย่างเมามัน

ขึ้นไปถ่ายบนพิพิธพัณฑ์ ร.2 เป็นเรื่อนทรงไทย สวยดี

สักพักฝนตก เลยติดฝนกันอยู่บนนั้น ก็นั่งเล่น นั่งถ่ายรูปกันไป

 

ฝนหยุดลงมาซื้อไอ้ติมกิน มันเป็นไอ้ติมกระทิธรรมดาๆถ้วยนึง แต่แพงมาก

ด้วยความไม่ทันคิดของเป็นดำ ก็พูดขึ้นว่า ไอ้ติมกระทิแถวบางแคถูกกว่านี้อีก ต่อหน้าต่อตาแม่ค้า

แม่ค้าทำหน้าแบบไม่พอใจ แล้วบอกว่า "นี่ไอ้ติมกระทิอัมพวาแท้ๆนะคะ"

เท่านั้นแหละทุกคนรีบสลายโต๋ ออกจากร้านอย่างไว

 

จากนั้นก็เดินถ่ายรูปไปเรื่อย ๆ จนถึงรินน้ำ ก็ไปเจอก๊อยเตี๋ยวเรือ ริมน้ำ

ด้วยความอยากได้บรรยากาศ รีบสั่งมากิน แล้วถ่ายรูปกันอย่ามีความสุข

ก๊วตเต๋ยวถูกดี รสชาติก็ ok แถมได้บรรยากาศมาก ๆ

 

กินเสร็จเดินไปก็เจอป๊อก แล้วถ่ายรูปกันต่อ แวะกินน้ำมะพร้าว

แล้วไปต่อที่ตลาดน้ำ

 

ถึงตลาดน้ำ เร็วมากตลาดเพิ่งจะเริ่มตั้งของ คนยังน้อยอยู่ เลยเดินกันอย่างสบาย

แล้วแวะจองเรือดูหิ่งห้อย จากนั้นก็เดินดูของ ซื้อขนม ของฝาก ถ่ายรูป

เดินไปของกินละลายตา กินไปเยอะมาก

 

สักพักเริ่มเหนื่อย หาที่นั่ง ซื้อของกินมากินกันต่อ ถือว่าเป็นมื้อเย็นไปเลยแล้วกัน

ตางคนต่างซื้อกันมาแล้วมาแบ่งกันกิน มี ปูจ๋า ปลาหมึก-หอยเชลย่าง ยำ ตำผลไม้ หอยทอด ลูกชิ้น ฯลฯ

อิ่มมากมาย อร่อยด้วย แล้วก้ไม่แพง นั่งไปนั่งมาเวลาเหลือ

นังเป็ด ก็คิดเกมส์อีกแระ ทีนี้ขึ้นต้น ด้วย "กะ" เหอ ๆ ทำเอาเครียดเกล้ากันเลยทีเดียว

 

สักพักเดินซื้อของฝาก เอาของไปเก็บที่รถ นั่นเล่นพักเหนื่อยริมน้ำสักแป๊บ

ก็เดินไปที่ร้านที่จองเรือไว้ ชื่อร้าน "ย่าย้า" เป็นร้านขายน้ำ กาแฟ ขนมปังไรงี้

แต่ตกแต่งร้านสวยดี ว่าแล้วก็ถ่ายรูปกันไป (ถ่ายกันได้ทุกที่ทุกเวลา)

 

ถึงเวลาลงเรือชมหิ่งห้อย หิ่งห้อยสวยมาก อยู่บนต้นลำพูน  เหมือนต้นคริตมาสเลย

แสงกระพริบ ระยิบ ระยับ เสียดายถ่ายไม่ติด

 

และแล้วเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอีก ปิ๊ปิ คนเดิมนี่เอง แม่นางดันปวดฉิ๊งฉ่อง ขึ้นมา

ลุกคนขับก็ช่างกระไรจอดเรื่อให้แวะที่วัด วัดนั้นก้เหมือนวัดร้างเลย สุดท้ายก็เข้าไปไม่ได้เพราะน้ำท่วม

ทุกคนก็ทุละทุเล ลงเรือกันต่อ ด้วยความปวดอย่ารุนแรง เลยบอกให้ลงแวะรีสอท เพื่อจะปลดปล่อย

รีสอท ที่แวะสวยมาก ๆ ว่าแล้วทุกคนก็วิ่งขึ้นเรื่องอย่ารวดเร็ว ไอ้คนที่ปวดก็มุ่งตรงไปยังห้องน้ำ

สวนเรา กะ กุ๊ก ด้วยความไม่ปวด ก็เห็นสถานที่สวยงาม เลยมีแวะถ่ายรูปนิดหน่อย

เมื่อเสร็จกิจก็ลงเรือดูหิ่งห้อยกันต่อไป

 

พอขึ้นจากเรือ ก็ต่อด้วย ปังเย็น ร้านนี้เค้าอร่อยดี

ชื่อร้าน กาญจณาพานิช สักพักเล็กมา คุยกับเล็กไปเรื่อยๆ

หันกลับมาดูอีกที่มันเหลือให้เรา 2 คำได้ เพื่อนน่ารักจิงๆ

แล้วต่อกันด้วยก๊วยจับ นี่ถือเป็นมื้อดึกของพวกเรา

กินกันอิ่มแล้วก็ได้เวลากลับบ้าน ถึงเวลต้องลากันสักที อัมพวา

 

กับมาถึงบ้านเที่ยงคืน ออนเอ็ม ออนกบแป๊บนึง ไม่ไหวอาบน้ำนอน หลับสนิท

 

ทริปนี้สนุกมากๆ ทั้งอิ่ม ทั้งมีความสุข ต้องขอบคุณป๊อกที่ไปรับพวกเรา

แระเพื่อน ๆ ทุกคนที่ทำให้เราได้สนุกสนานกัน และที่สำคัญ ขอบคุณประเทศไทย

ที่มีสถานที่เที่ยวดี ๆ ไว้ให้พวกเราเที่ยวกัน ทริปหน้า กาญจนบุรีนะเพื่อน เก็บตังค์ไว้เลย

รักเพื่อนว่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อ่า ไม่มีใครบอกกันเล้ย ว่าจะไปนั่งร้านเหล้าอ่า

เสื้อผ้าก็ไม่ได้เอาไป กะไป-กลับชุดนักศึกษา แล้วชุดนอนหาเอาข้างหน้า

 

ใกล้เวลานัด มิกิ โทรมาบอกช้าหน่อย สักพัก ปิ๊ปิ โทรมาบ่น

เกือบแล้วเกือบไม่ได้ไป

พอถึงเสาวรีย์ รอตาล นานนิสนุง เกือบเป็นเรื่องใหญ่โต ดีที่หยุดไว้ทัน

เอาน่าเพื่อนกัน กระทบกระทั่งกัน บ้าง เป็นเรื่องธรรมดา

ใจเย็นๆ นะ ปิ๊ปิ  ตาลก็คงเข้าใจ ชิมิ

 

พอไปถึง หอกุ๊ก ด้วยควมหิว กานมากมาย

ก็ออกมากินข้าวกาน สั่งมาแต่ละอย่าง ป้า ไม่เผ็ด นะคะ (เอาใจเจ้าของวันเกิดหน่อย)

อิ่มข้าว ซัดโรตี ไปอีก 2 ปาท่องโก๋ อีก 1 ชิ้น ใหญ่ๆ อ้วนแน่ตู

 

สักค่ำๆ ก็เริ่มออกไปร้านเหล้ากาน กว่าจะตัดสินใจได้ นานมากมาย

เสียอารมณ์ กานพักใหญ่ ขอโทษนะเพื่อนๆ

คนมานไม่เคยเที่ยวแบบนั้นอ่า มานไม่ชิน สุดท้ายก็สนุกกานจนได้

 

เริ่มกินกาน เพื่อนก้กินเหล้ากานไป ไอ้เรากินม่ะเป็น เลยซัดโค๊ก คนเดียวเลย

จิงๆแล้วตั้งใจจะกินเต็มที่ถ้ากินกานที่หออ่า ออกนอกสถนาที่อ่าเลยไม่เอาดีกว่า

ขอดูแลเพื่อนๆแล้วกาน

 

เที่ยงคืนอวยพรวันเกิด มิกิ  กะเซอร์ไฟส์ ในร้านเต็มที่

คนบางคนดันเมาซะก่อน อดเลย

อ้วกกานใหญ่ ไม่ค่อยเคยเห็นคนเมาอ่า แต่ก็สนุกดี ขำด้วย

มีความสุขมาก ๆ นะ มิกิ อย่าไปร้องไห้มากมาย กะ ผู้ ช คนเดียว ขำๆ วุ้ย

 

กลับถึงหอ มานก็อ้วกอีกรอบ คาชักดครกเลย

เม ทำไรน้ำตาลอ่า หัวฟาดพื้นเลย

อิอิ แต่แอบถ่ายคริป ไว้หมดแระ แกอย่าได้ทำไรผิดนะ โดนแฉ แน่ๆ

 

แต่อยากบอกว่า เป็นครั้งแรก ที่ไปนั่งร้านเหล้า สนุกดี

โปรแกรมหน้า ขอเป็นทะเล นะเพื่อนๆ อยากไปม๊ากมาก

 

 

 

 

 

 

 

        อีกเพียงแค่ ปีเดียวแล้วสินะ การเดินทางบนเส้ทางสายนี้ก็จะสิ้นสุดลง

       

        บนเส้นทางสายนี้ มันไม่ได้ราบเรียบอย่างที่คิด สักเท่าไหร่

       

        เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พี่ ๆ ทุกคน คงจะเดินทางกันถึงจุดหมายปลายทาง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ขอให้ ทุก ๆ คนที่เรารัก และรักเรา

คนที่ไม่ชอบเราด้วยก็ได้

 

มีความสุขกันทุกคนนะคะ  คิดอะไรขอให้สมหวัง

ขอให้รวย ๆ เจริญ ๆ

 

ขอให้ทุกคนรักกันเยอะ ๆ นะ โลกเราจะได้สงบสุข

มอบความสุขให้กันในวันปีใหม่นะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 เ ห ง า           เป็นความรู้สึกที่ทุกคนปฏิเสธมันไม่ได้เลย